Your First Film Doesn't Need to Look Expensive
About three years ago, I was talking with a Thai producer. We talked about the work we were doing, and I told him I would shoot my first feature film with whatever I had, however I could. He strongly disagreed. He said a first film needs high production quality, clean, bright and sharp, because that is what international producers like. I said no, I'll shoot with what I have. We argued, and I went home.
Not long ago, I was talking with an English screenwriter. This time she said the opposite: you have to shoot it a bit rough and a bit strange to get international interest.
Then last night I watched a small film called Another Earth. My wife had been telling me for a long time that it was good and I should watch it. When I finally did, I loved it. It is a science-fiction story with just two people and one house. The shots are a bit rough and a bit dark. It was made in 2011 and cost 100,000 US dollars (about 1,500 lakh kyat). Honestly, if you shot a story like that in Myanmar, it might not even cost that much.
When famous directors are asked in interviews what advice they would give young filmmakers, they all just say, "Make films." I remember an interview with Martin Scorsese where he said: "We live in a time when you can shoot with a camera the size of a doorknob and make a film that hundreds of thousands of people watch. Make films."
Most of them became famous by making small films on their own.
Peter Jackson, who made huge, expensive films like The Lord of the Rings, started out baking alien masks made of flour in his mother's oven, putting them on his friends' heads, and making a cheap, gory action film called Bad Taste. That is how he became the great director he is now. Bad Taste (1987) was shot on weekends over four years, starting with only about 25,000 dollars (about 400 lakh kyat). I remember Peter Jackson saying that young people often offer to make him coffee just so they can talk to him, and he tells them: just make films, there is no other shortcut.
So how should we shoot? Director Robert Rodriguez once explained it at a Comic Con. Think about what you have, he said, and then shoot with what you have, however you can. He had a friend who could play the guitar, so he built his story around that. In those days they shot on film, which was very expensive. So if something went wrong during a shot, he didn't shoot it again. To save time and film, he cut to another angle instead. They also rehearsed hard before shooting, and read the script over and over, so nobody would stumble when the camera was rolling. His film El Mariachi was made in 1992 for only 7,000 US dollars (about 105 lakh kyat). Hollywood saw El Mariachi, liked it, gave him 7 million dollars, and let him make Desperado with famous actors.
Christopher Nolan, whom everyone knows, became a world-famous director because of Following, a film he shot with his friends on weekends and days off. It was shot on film in 1998 and cost only about 6,000 US dollars (about 90 lakh kyat). Because of Following, he got to make his famous film Memento.
Director David Lynch started Eraserhead with a grant of 10,000 US dollars (about 150 lakh kyat), and the great director Stanley Kubrick is said to have called it his favourite film.
Director Kevin Smith worked at a small convenience store. When he asked the owner if he could shoot a film there, the owner only let him shoot at night. So Kevin Smith, who could only shoot at night, wrote into the script of his film Clerks that the shop's front shutters were jammed, and that way he faked day and night. He made it for only 27,575 US dollars (about 400 lakh kyat). It made 3 million dollars and turned him into a Hollywood director.
It's just like my teacher Min Htin Ko Ko Gyi always says: in the end, it's just one door. If you can kick that door open, you're in.
It doesn't have to be a feature. With short films too: director David F. Sandberg made the horror short Lights Out at home, with only himself and his wife. It was found on YouTube, and he was offered the chance to make a feature. The feature Lights Out made 148.9 million US dollars.
The 2013 horror film Mama was the same: a short film on YouTube was found, and the director was offered a feature.
Famous directors also made lots of short films before their first feature. Christopher Nolan made a short called Doodlebug. Steven Spielberg made a short called Amblin'. George Lucas has a short called Freiheit. Sofia Coppola made Lick the Star. Darren Aronofsky made No Time. Quentin Tarantino made My Best Friend's Birthday. Spike Lee made The Answer. You can find all of these short films on YouTube and study them.
But if even the cheapest film I wrote about above, the 90-lakh one, is still too much money for us to spend, at least we can write. I once listened to an interview with the great director Akira Kurosawa. In it he said: "Young people today only want to shoot. They don't pay attention to the script, they're too lazy to write. Even when they can't shoot yet, they could write, but they don't want to. It disappoints me. Really, if you want to practise filmmaking, the best way is to write, hard, on paper."
So, for when better times come back, let's think now about how we'll shoot with what we have, and write it down. What things, what friends, what house or garden do we have that would be good for a film? Who can we ask for help? No filming equipment? That's fine. We'll shoot with a phone. We'll record sound with a phone. We'll spend time and money, we'll wear ourselves out, and our friends will only let us push them around once, so we'll only get this one chance. That's why we'll take our time and work carefully on the story and the script. We'll watch films. Before we have money, we'll have to do everything ourselves from start to finish, so we'll look up YouTube tutorials on editing, recording sound, cleaning up sound, computer effects and special-effects make-up. Like an older friend of mine says: in a time when you can google anything you want to know, it's hard to say "I don't know how". If our English is weak, we'll read slowly with a dictionary, or try with Google Translate.
Finally, once we have a carefully written script, we'll shoot on our days off with friends who have the acting bug, even if we only get five or six scenes a day. (One piece of advice here: if the picture isn't clean, bright and sharp, or there is grain because you shot at night, the audience will forgive you. If the sound is noisy and the dialogue isn't clear, they won't. Please take special care with sound. In Myanmar it's even worse: the monastery is shouting through a loudspeaker, street vendors are calling out their prices, bus conductors are shouting for passengers, crows are cawing, someone upstairs is pounding chillies, someone downstairs is chanting prayers, the baby next door is crying, and on, and on, and on.) So we'll shoot it rough. We'll shoot without permission. We'll shoot in the open. If someone comes to stop us, we'll run. A Malaysian teacher who taught me filmmaking always used to say, "Perfect is boring." I love that line, so I always remember it. We make films because they make us happy, so the main thing is to enjoy it.
Kaung Sint
7.1.2022
ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ဘိုင်ကျ ရုပ်ရှင်
လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်က ကျနော် ထိုင်းလူမျိုး ထုတ်လုပ်သူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အလုပ်အကြောင်းပြောဖြစ်ကြရင်းနဲ့ ကျနော်က ပထမဦးဆုံးရုပ်ရှင်ကားရှည်ကို ကိုယ်မှာရှိတာလေးနဲ့ ဖြစ်သလိုရိုက်မယ်လို့ပြောတော့ သူက ကျနော့်ကို အပြင်းအထန်ငြင်းပါတယ်။ ပထမဦးဆုံးရုပ်ရှင်က ရိုက်ကူးထုတ်လုပ်မှုအရည်အသွေး (Production Quality) မြင့်မြင့်လေးနဲ့ ကြည်၊ တောက်၊ ရှင်း ရိုက်ဖို့လိုကြောင်း၊ ဒါမှသာ နိုင်ငံတကာ ထုတ်လုပ်သူတွေက ကြိုက်မှာဖြစ်ကြောင်း ပြောတော့ ကျနော်ကလည်း မဟုတ်ဘူး ရှိတာနဲ့ဖြစ်သလိုရိုက်မယ် အငြင်းပွားပြီးပြန်လာခဲ့တယ်။
သိပ်မကြာခင်လောက်က အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဇာတ်ညွန်းဆရာမတစ်ယောက်နဲ့ ထပ်စကားပြောဖြစ်ပြန်ပါတယ်။ သူကကျတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ ခပ်ကြောင်ကြောင်ရိုက်မှ နိုင်ငံတကာရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရမှာဖြစ်ကြောင်း ထပ်ပြောလာပြန်တယ်။
အဲ့လိုနဲ့ မနေ့ညက Another Earth ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်လေးတစ်ကားကြည့်မိပါတယ်။ အမျိုးသမီးက ကားလေးက ကောင်းတယ် ကြည့်ကြည့်ဖို့ပြောနေတာကြာပါပြီ။ ကြည့်ကြည့်မိပြီးတော့ အင်မတန်မှ သဘောကျမိပါတယ်။ ရုပ်ရှင်က သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းပါ။ လူနှစ်ယောက်နဲ့ အိမ်တစ်လုံးပဲပါပါတယ်။ ရိုက်ထားတဲ့ ရိုက်ကဒ်တွေက ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ ခပ်မှောင်မှောင်လေးပဲ။ ၂၀၁၁ခုနှစ်က ရိုက်ခဲ့ပြီးတော့ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀၀,၀၀၀ (မြန်မာငွေ သိန်း ၁၅၀၀ ဝန်းကျင်) ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။ တကယ်တမ်း မြန်မာပြည်မှာ အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းမျိုးရိုက်ရင် အဲ့လောက်တောင် ကုန်ချင်မှ ကုန်မှာပါ။
လက်ရှိနာမည်ဒါရိုက်တာကြီးတွေရဲ့ အင်တာဗြူးတွေမှာ လူငယ်ရုပ်ရှင်သမားတွေကို ဘာအကြံပေးချင်လည်းမေးရင် “ရုပ်ရှင်ရိုက်ပါ” လို့ပဲဖြေကြပါတယ်။ ဒါရိုက်တာ Martin Scorsese ရဲ့ အင်တာဗြူးတစ်ခုမှာ “တံခါးဘုသီးလောက်ရှိတဲ့ ကင်မရာနဲ့ ရိုက်ပြီး သိန်းဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ လူတွေကြည့်တဲ့ ရုပ်ရှင်ဖြစ်အောင် ရိုက်လို့ရနေတဲ့ ခေတ်ကြီးဖြစ်နေပြီ ရုပ်ရှင်ရိုက်ပါ” လို့ပြောဖူးတာကို မှတ်သားဖူးပါတယ်။
သူတို့အများစုကလည်း ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ရုပ်ရှင်လေးတွေရိုက်ပြီး နာမည်ကြီးဖြစ်လာကြတာပါပဲ။
Lord of the Rings တို့လို့ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးတဲ့ ကားကြီးတွေရိုက်ခဲ့တဲ့ Peter Jackson ကလည်း ဂျုံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဂြိုလ်သားခေါင်းစွပ်တွေကို အမေ့အိမ်က မုန့်ဖုတ်မီးဖိုထဲမှာ ဖုတ်၊ သူငယ်ချင်းတွေ ခေါင်းမှာ စွတ်ပေးပြီး အက်ရှင်ဇာတ်ကြမ်း ခပ်ပေါပေါကားလေး “Bad Taste” ကနေ အခုလို ဒါရိုက်တာကြီးဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီ Bad Taste က ၁၉၈၇ ခုနှစ်က အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၅,၀၀၀ (မြန်မာငွေ ၄၀၀ သိန်းဝန်းကျင်) နဲ့သာ ရိုက်ကူးခဲ့ပါတယ်။ ပီတာဂျက်ဆန်က သူ့ကို လူငယ်တွေက ကော်ဖီဖျော်ပေးပါရစေ၊ စကားပြောချင်လို့ပါ ဘာညာ ကမ်းလှမ်းပါတယ်တဲ့ သူက ရုပ်ရှင်သာရိုက်ပါ တစ်ခြားဖြတ်လမ်းမရှိပါဘူးလို့ ပြောဖူးတာကို မှတ်သားဖူးပါတယ်။
ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လိုရိုက်ကြရမလဲဆိုရင်တော့ ဒါရိုက်တာ Robert Rodriguez က Comic Con တစ်ခုမှာပြောဖူးပါတယ်။ ကိုယ်မှာဘာရှိလဲ စဥ်းစားပါ ပြီးတော့ ရှိတာနဲ့ ဖြစ်သလိုရိုက်ကြဖို့ ပြောပါတယ်။ သူ့မှာ ဂစ်တာတီးတက်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ် အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ဇာတ်လမ်းကို စဥ်းစားတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ နောက် သူတို့ ခေတ်က ဖလင်ကင်မရာတွေနဲ့ ရိုက်ကြရတော့ စျေးအင်မတန်ကြီးပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ရိုက်နေရင်း တစ်ခုခုအဆင်မပြေခဲ့ရင် သူက အဲ့ဒီကဒ်ကို ပြန်မရိုက်တော့ဘူး၊ အချိန်နဲ့ ဖလင်သက်သာအောင် နောက် ရှုထောင့်တစ်နေရာကနေ ကဒ်ချိုးလိုက်တယ်။ နောက် မရိုက်ခင် နာနာလေ့ကျင့်ကြမယ်။ ရိုက်တော့မှ မထစ်ငေါ့ နေအောင် ဇာတ်ညွန်းကို နာနာဖတ်ထားကြမယ်။ သူ့ရဲ့ El Mariachi ဆိုတဲ့ ကားလေးက ၁၉၉၂ ခုနှစ်က အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇,၀၀၀ (မြန်မာငွေ ၁၀၅ သိန်းဝန်းကျင်) နဲ့သာ ရိုက်ကူးခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီ El Mariachi ကားလေးကိုတွေ့ပြီး ဟော်လီဝုက သဘောကျလို့ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇ သန်း ထုတ်ပေးပြီး နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ Desperado ဆိုတဲ့ ကားကို ရိုက်ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။
အားလုံးသိတဲ့ ဒါရိုက်တာ Christopher Nolan ဆိုရင်လည်း သူ့ရဲ့ ရုံးပိတ် အားလပ်ရက်တွေမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရိုက်ခဲ့တဲ့ Following ဆိုတဲ့ ကားကြောင့် ကမ္ဘာကျော်ဒါရိုက်တာဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီကားက ၁၉၉၈ ခုနှစ်က ဖလင်နဲ့ ရိုက်ပြီး အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၆၀၀၀ (သိန်း ၉၀ ဝန်းကျင်) လောက်ပဲ ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီ Following ကြောင့် သူ့ရဲ့ နာမည်ကြီးကား Memento ကို ရိုက်ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။
ဒါရိုက်တာ David Lynch ကလည်း Eraserhead ဆိုတဲ့ ကားကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀,၀၀၀ (မြန်မာငွေ သိန်း ၁၅၀ ဝန်းကျင်) နဲ့ ရိုက်ခဲ့ပြီးတော့ ဒါရိုက်တာကြီး Stanley Kubrick က သူ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးကား ဖြစ်ကြောင်းပြောခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ဒါရိုက်တာ Kevin Smith ကတော့ သူလက်ရှိအလုပ်လုပ်နေတဲ့ Convenience Store လေးတစ်ခုရှိတယ်။ ဆိုင်ရှင်ကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ချင်တယ်ခွင့်တောင်းတော့ ညပိုင်းပေးရိုက်တယ်။ အဲ့လိုနဲ့ ညပိုင်းပဲရိုက်ခွင့်ရတဲ့ Kevin Smith က သူရဲ့ Clerk ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကား ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ဆိုင်က အရှေ့တံခါးက ဖွင့်မရဘူးဆိုတာကို ဇာတ်ညွန်းထဲထည့်ရေးပြီး နေ့ နဲ့ ည လိမ်ရိုက်ခဲ့တယ်။ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၇,၅၇၅ (မြန်မာငွေ သိန်း ၄၀၀ဝန်းကျင်) နဲ့သာ ရိုက်ကူးခဲ့ပြီးတော့ ဒေါ်လာ ၃ သန်း ပြန်ရခဲ့ပြီး သူ့ကို ဟော်လီဝုဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။
ကျနော်တို့ ဆရာ မင်းထင်ကိုကိုကြီး အမြဲပြောသလိုပါပဲ။ တကယ်တမ်းတော့ တံခါးတစ်ချပ်ပါပဲ။ အဲ့ဒီတံခါးတစ်ချပ်ကို ဆောင်ကန်ဖွင့်လိုက်နိုင်ရင်ရပါပြီ။
ဇာတ်လမ်းအရှည်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ အတိုတွေမှာဆိုရင်လည်း ဒါရိုက်တာ David F. Sandberg ရဲ့ Lights Out သရဲကားကလည်း သူ့နဲ့ သူ့မိန်းမ နှစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာရိုက်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းအတိုလေးကို YouTube ပေါ်ကနေတွေ့ပြီး ကားရှည်ရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခံခဲ့ရတယ်။ Lights Out ကားရှည်က အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၄၈.၉ သန်း ပြန်ရခဲ့ပါတယ်။
၂၀၁၃ခုနှစ်က MAMA ဆိုတဲ့ သရဲကားဆိုရင် ဒီအတိုင်းပါပဲ YouTube ပေါ်က ဇာတ်လမ်းတိုလေးကိုတွေ့ပြီး ကားရှည်ရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခံရပါတယ်။
နာမည်ကြီးဒါရိုက်တာတွေလည်း ဇာတ်လမ်းရှည်မရိုက်ခင်မှာ အတိုတွေအများကြီးရိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။ Christopher Nolan ဆိုရင် Doodlebug ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတိုလေးရိုက်ခဲ့တယ်။ Steven Spielberg ဆိုရင် Amblin ဆိုတဲ့ ကားတိုလေးရိုက်ခဲ့တယ်။ George Lucas က Freiheit ဆိုတဲ့ကားလေးရှိတယ်။ Sophia Coppola က Lick the Star ဆိုတဲ့ကားလေးရိုက်ခဲ့တယ်။ Darren Aronofsky က No Time ဆိုတဲ့ကားလေးရိုက်ခဲ့တယ်။ Quentin Tarantino က My Best Friend’s Birthday ဆိုတဲ့ကားလေးရိုက်ခဲ့တယ်။ Spike Lee က White Cotton, White Devil ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတို အသီးသီးရိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။ အပေါ်က ဇာတ်လမ်းတိုလေးတွေအားလုံး YouTube မှာ ရှာကြည့်ပြီး လေ့လာလို့ရပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အပေါ်က ရေးခဲ့တဲ့ စျေးပေါပေါကားတွေထဲမှာ ကုန်ကျစရိတ်အနည်းဆုံးဆိုတဲ့ သိန်း ၉၀ ကားကိုတောင်မှ ကျနော်တို့ အနေနဲ့ ငွေထုတ်ရိုက်ဖို့ အခက်အခဲရှိနေတယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးရေးနေလို့ရပါတယ်။ ဒါရိုက်တာကြီး Kurosawa ရဲ့ အင်တာဗြူးတစ်ခု နားထောင်ဖူးပါတယ်။ သူကအဲ့ဒီ အင်တာဗြူးထဲမှာ “အခုခေတ်လူငယ်တွေက ရိုက်ချင်နေတာပဲသိတယ်၊ ဇာတ်ညွန်းအပိုင်းကို အာရုံမစိုက်ကြဘူး၊ ရေးရမှာ ပျင်းကြတယ်၊ လောလောဆယ် မရိုက်နိုင်သေးရင် ရေးလို့ရပါရဲ့သားနဲ့ မလုပ်ချင်ကြဘူး၊ စိတ်ပျက်မိတယ်။ တကယ်တမ်းတော့ ရုပ်ရှင်ရိုက် လေ့ကျင့်ချင်ရင် စာရွက်ပေါ်မှာ နာနာချရေးတာက အကောင်းဆုံးပဲ”လို့ ပြောဖူးတာကို မှတ်သားဖူးပါတယ်။
ကျနော်တို့တွေလည်း ခေတ်ပြန်ကောင်းလာရင် ရှိတာလေးနဲ့ ဖြစ်သလိုဘယ်လိုရိုက်မလဲတွေးပြီး ချရေးထားကြမယ်။ ကိုယ့်မှာ ရုပ်ရှင်ရိုက်လို့ကောင်းမယ့် ဘယ်လိုပစ္စည်းမျိုး၊ သူငယ်ချင်းမျိုး၊ အိမ်၊ ခြံမျိုး ရှိလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို အကူအညီတောင်းလို့ရမလဲ။ ရိုက်ကူးရေး ပစ္စည်းမရှိဘူးလား၊ ရတယ်။ ဖုန်းနဲ့ရိုက်မယ်။ ဖုန်းနဲ့အသံဖမ်းမယ်။ အချိန်တွေ၊ ငွေတွေအကုန်ခံ၊ လူအပင်ပန်းခံပြီး ရိုက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း တစ်ခါပဲ အနိုင်ကျင့်လိုကောင်းမှာ ဆိုတော့ အခွင့်အရေးက ဒီတစ်ခါပဲရမယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဇာတ်လမ်းနဲ့ ဇာတ်ညွန်းကို ကျနော်တို့ သေသေချာချာလေး အချိန်ပေးပြီး လုပ်ကြမယ်။ ရုပ်ရှင်တွေရှာကြည့်ထားကြမယ်။ ပိုက်ဆံမရှိသေးခင် တစ်ယောက်တည်း အကုန်အစအဆုံးလုပ်ရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် တည်းဖြတ်နည်းတွေ၊ အသံဖမ်းနည်းတွေ၊ အသံသန့်နည်းတွေ၊ ကွန်ပြူတာ Effect လုပ်တာတွေ၊ Special effect မိတ်ကပ်လုပ်တာတွေကို Youtube မှာ Tutorial တွေရှာကြည့်ထားမယ်။ မြန်မာပြည်ဆိုတော့ Tutorial တွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေ၊ စီးရီးတွေ၊ E-Book တွေ Torrent နဲ့ အလကား အကုန်ဒေါင်းလုပ်ဆွဲကြည့်လိုရတယ်။ အစ်ကိုတစ်ယောက် ပြောသလိုပေါ့။
သိချင်တာမှန်သမျှ Google ခေါက်ကြည့်လို့ရနေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ မလုပ်တက်ပါဘူးလို့ အကြောင်းပြဖို့က ခက်သွားပြီ ဆိုသလိုပေါ့။ အင်္ဂလိပ်စာ အခက်အခဲရှိလည်း အဘိဓာန်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဖတ်ကြည့်ကြမယ် ဒါမှမဟုတ် Google Translate နဲ့ ကြိုးစားဖတ်ကြည့်ကြမယ်။
နောက်ဆုံး ကျနော်တို့ရဲ့ သေသေချာချာရေးထားတဲ့ ဇာတ်ညွန်းလေးရလာပြီးပြီဆိုရင်တော့ အားလပ်ရက်တွေမှာ သရုပ်ဆောင်ပိုးပါတဲ့ သူငယ်ချင်းလေးတွေနဲ့ တစ်ရက်ကို ၅ Scene ပဲရရ၊ ၆ Scene ပဲရရ ရိုက်ကြမယ်။ (ဒီနေရာမှာ တစ်ခု အကြံပြုချင်တာက ရုပ်ထွက်က ကြည်၊ တောက်၊ ရှင်းမဖြစ်နေလို့ ညဖက်ရိုက်ရလို့ Gain တွေထနေလည်း ရုပ်ရှင်ပရိသတ်က ခွင့်လွတ်ပါတယ်။ အသံက ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီးတော့ ဒိုင်ယာလော့ခ်တွေ မသည်းကွဲနေရင်တော့ ခွင့်မလွတ်ကြပါဘူး။ အသံကိုတော့ အထူးဂရုစိုက်စေချင်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်ကတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့၊ ဓမ္မာရုံက လော်နဲ့အော်နေမယ်၊ လမ်းဘေးစျေးသည်တွေ စျေးအော်ရောင်းနေကြမယ်၊ ဘတ်စ်ကား စပယ်ယာတွေက လူအော်ခေါ်နေမယ်၊ ကျီးအာနေမယ်၊ အပေါ်ထပ်က ငရုတ်ဆုံဒေါင်းနေမယ်၊ အောက်ထပ်က ဘုရားစာရွတ်နေမယ်၊ ဘေးအခန်းက ကလေးအော်ငိုနေမယ် ...နေမယ် ...နေမယ်။) ဆိုတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးရိုက်ကြမယ်။ ခိုးရိုက်ကြမယ်။ ပေါ်တင်ရိုက်ကြမယ်။ လာတားမှ ထွက်ပြေးမယ်။ ကျနော်ကို ရုပ်ရှင်ပညာသင်ပေးတဲ့ မလေးရှားလူမျိုး ဆရာမတစ်ယောက်က ပြီးပြည့်စုံနေတာက ပျင်းစရာကောင်းတယ် (Perfect is boring) ဆိုပြီး အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။
ကျနော်ကတော့ အဲ့ဒီစကားကိုကြိုက်လို့ အမြဲမှတ်ထားတယ်။ ရုပ်ရှင်ရိုက်တာက ကိုယ်က ပျော်လို့လုပ်တာဖြစ်တဲ့ အတွက် အဓိကက ကိုယ်ပျော်ဖို့ပါ။
ကောင်းဆင့်
၇.၁.၂၀၂၂