Superheroes Don't Know How to Grieve
When we lose something or someone, everyone goes through five stages of grief. The Swiss-American psychiatrist Dr. Elisabeth Kübler-Ross first wrote about this in 1969, in her book On Death and Dying. That is why the five stages of grief are also called the Kübler-Ross model.
Kübler-Ross's five stages of grief are:
1. Denial. When someone we love dies or leaves us, some people go numb. They can't believe the loss, and they don't want to. "He will come back. It won't be long, I'll get her back," and so on.
2. Anger. Death is unfair. We are angry at the one who died or left. Angry at whoever is to blame. Angry at God. Angry at ourselves.
3. Bargaining. "If only I hadn't done this, he wouldn't have died. If only I hadn't been like that, I wouldn't have lost her." It is the stage where we keep going back over what we did, and can't move forward.
4. Depression. Sadness, worry, feeling empty, hopeless or negative, irritable, disappointed, restless, guilty, worthless or helpless. Losing interest or joy in hobbies and activities, low energy, exhaustion, poor concentration, trouble remembering or making decisions, trouble sleeping, not sleeping enough, no appetite, weight loss, body aches, headaches, cramps, stomach problems with no clear cause, thinking about death or trying to take one's own life. With some of these signs around our character, we can "show" that they are depressed. In film, I think you have to be a little clever to show this stage. You can also show it with colour.
And finally,
5. Acceptance. Psychologists say there is no such thing as accepting a loss completely. We keep going, but we carry the loss with us. It's like a broken leg: you learn to dance with the break. When it's cold, it will still ache now and then, for the rest of your life.
They say we don't always move through the stages in order, one after another. We move back and forth between them. Stages come and go, and each person takes a different amount of time to get through them. Other feelings come too: shock, anxiety, exhaustion and guilt.
This model is popular, but some say it is out of date. Others argue that there is no solid proof that these stages are true. Another popular model is the five stages of Parkes: shock, searching, despair, anger and guilt, and finally a new identity. In other words, becoming a new person with a new mind.
But today, let's talk about Kübler-Ross's five stages. After the COVID years and the military coup, all of us have lost something: friends, family, jobs, the path of our education, and some people have lost everything. So I started thinking about how we rise again after a loss, and whether I should write a story about it. That is how I came to study the five stages of grief. Then I noticed that many films are built on the five stages of grief. In most of them, the character loses something at the start of the story, and by the end they reach acceptance. Done.
And the worst way to show loss, which happens a lot, is one or two scenes of sadness just to tick the box, so the story can move on. In some films the character looks upset for a few seconds, then acts as if nothing happened for the rest of the film. I don't mean the character must grieve for the whole film. A film has to move forward, that is its nature. The question is whether the character can get through the stages of grief, or not.
In real life, getting through the stages of grief is not easy. Some people find it hard to get past depression or anger, some can't even get past denial. Some seem to make progress and then go backwards. The hardest and longest stage to get through is depression. According to Kübler-Ross, there are only two outcomes when we go through the five stages. Either we reach acceptance and become a new person with a new mind, or we can't escape depression, we slide back to earlier stages, and in the worst case, we give up on life completely, even end it.
In films, especially superhero films, the five stages of grief pass in the blink of an eye. They are just a small subplot to push the hero to get a power, to become a superhero. The one film I remember that really showed it with care is Christopher Nolan's Batman Begins. Some characters are killed off only to create drama, to give the hero a push. There's no time to let anyone grieve for long. Spider-Man's uncle, Superman's father: whoever has to die, dies fast, the hero grieves fast and accepts fast, because the next scenes need jokes, romance and feel-good moments. Even if the character can't move forward emotionally, the story can still move forward. But most filmmakers don't want that. In films made purely to make money, most audiences don't want to watch a character who is always sad and depressed.
This is also the problem of escapism in most Hollywood films. I've written a separate piece about escapism. What I want to say keeps going in every direction, and I can't finish. In short, I found escapism translated into Burmese as "the habit of running away into a world of fantasy when faced with an unhappy crisis; the habit of seeking relief instead of facing the real situation." That's too long for a title, so I tried to shorten it myself. In the opening of The Plague, translated into Burmese by the writer Thin Lin, existentialism is translated as "the doctrine of the true self-life". Based on that, I shortened escapism to "the doctrine of ignoring true life". If the meaning is off or incomplete, it can be corrected.
Anyway, let's go back to the five stages of grief. To be fair, it isn't right to blame only "Hollywood films". There are films and TV series that take real time to show the pain of life, and they are also successful at the box office. In some films and series, we see characters who are grieving without seeming to show it. That's because each of us grieves and faces loss differently. You don't have to sit by the window smoking a cigarette. The old man in the animated film Up goes through the five stages of grief in his own way. Someone who jokes about everything and never takes anything seriously. Someone who has given up on everything. Someone who only sees the dark side. Someone who buries their feelings in their work or a goal, trying to make their heart "as tough as a buffalo's shoulder". Someone who is always angry and unhappy about something. Someone who does whatever they want, without fear of death. All of these are people facing loss in their own way. That is what it means to be human. And that is how our characters grow and change.
What we must remember is this: getting through the five stages of grief is not as easy as we think. Our character will never be the same as before, never as good as before. They can never get their old life back. The egg is broken. Will they tape it up and pretend nothing happened? Will they be angry at the person who bumped into them on the street? Will they sit and think, "If I had taken the car, it wouldn't have broken"? Will they sit there and mourn the broken egg? Or will they fry up some tasty scrambled eggs? It's all in our hands.
Kaung Sint
29.8.2023
ဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်
တစ်စုံတစ်ခု (သို့) တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကို လူတိုင်းဖြတ်သန်းကြရတယ်လို့ ဆွစ်-အမေရိကန်လူမျိုး စိတ်ပညာရှင် ဒေါက်တာ Elisabeth Kübler-Ross က ၁၉၆၉ ခုနှစ်တုန်းက သူမရဲ့ စာအုပ် Death and Dying မှာစ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကို Kübler-Ross ပုံစံ (Kübler-Ross Model) လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။
Kübler-Ross ရဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်က -
၁။ ငြင်းဆိုခြင်း - ချစ်ရတဲ့သူ သေသွားတာ ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်သွားတာမျိုးတွေမှာ တချို့က ထုံထိုင်းနေတက်ကြတယ်။ ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတာကို မယုံနိုင်ဘူး၊ မယုံချင်ဘူး။ သူပြန်လာမှာပါ။ မကြာပါဘူး ပြန်ရမှာပါ စသဖြင့်ပေါ့။
၂။ ဒေါသဖြစ်ခြင်း - သေခြင်းတရားက မတရားဘူး။ သေသွား၊ ထားသွားတဲ့ သူကို ဒေါသထွက်မယ်။ တရားခံအပေါ် ဒေါသထွက်မယ်။ လောကဖန်တီးရှင်ကို ဒေါသထွက်မယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒေါသထွက်မယ်။
၃။ ညှိနှိုင်းခြင်း - ငါသာ ဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင် သူသေမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါသာ ဟိုလို မနေခဲ့ရင် ဆုံးရှုံးရမှာမဟုတ်ဘူး။ စသဖြင့် ဘာလုပ်ခဲ့မိသလည်း ဆိုတာတွေ ပြန်တွေးပြီး ရှေ့မဆက်နိုင်ဖြစ်နေတဲ့ အဆင့်။
၄။ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း - ဝမ်းနည်းနေခြင်း၊ စိုးရိမ်သောက ရောက်နေခြင်း၊ စိတ် ‘ဗလာ’ဖြစ်နေခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် အဆိုးမြင်စိတ်များနေခြင်း၊ စိတ်တိုခြင်း၊ စိတ်ပျက်ခြင်း၊ ဂနာမငြိမ်ခြင်း၊ အပြစ်ရှိခြင်း၊ တန်ဖိုးမရှိသလို အကူအညီမဲ့ သလို ခံစားနေရခြင်း၊ ဝါသနာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု (သို့) ပျော်ရွှင်မှု ဆုံးရှုံးခြင်း၊ စွမ်းအင် ကျဆင်းခြင်း၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း၊ အာရုံစူးစိုက်မှု အားနည်းခြင်း၊ မှတ်မိရန် (သို့) ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ခက်ခဲခြင်း၊ အိပ်ရခက်ခြင်း၊ အိပ်ရေးမဝခြင်း၊ အစာစားချင်စိတ် မရှိခြင်း၊ ကိုယ်အလေးချိန် ကျဆင်းခြင်း၊ ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲ နာကျင်ခြင်း၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ကြွက်တက်ခြင်း၊ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အစာခြေလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာဖြစ်ခြင်း၊ သေခြင်း အကြောင်းတွေးနေခြင်း (သို့) သတ်သေရန် ကြိုးပမ်းခြင်း စသဖြင့် လက္ခဏာအချို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ဝန်းရံပြီးတော့ သူဟာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသူပါလို့ ‘ပြ’လို့ရပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ကျတော့ ဒီအဆင့်ကို ပြဖို့အတွက်ဆို နည်းနည်း ပါးနပ်ရမယ်လို့ မြင်တယ်။
ပြီးတော့ အရောင်နဲ့ ပြလို့ရမယ်။
နောက်ဆုံး
၅။ လက်ခံခြင်း - ဆုံးရှုံးမှုကိုလက်ခံနိုင်သွားတယ် ဆိုတဲ့ နေရာမှာလည်း လုံးဝ လက်ခံနိုင်သွားတယ်ဆိုတာမျိုးဆိုတာ မရှိပါဘူးလို့ စိတ်ပညာရှင်တွေက ဆိုပါတယ်။ ရှေ့တော့ဆက်သွားနေမယ် ဒါပေမယ့် ဆုံးရှုံးမှုကိုလည်း တစ်ပါးတည်းသယ်သွားကြရတယ်။ ဥပမာပြောရရင် ခြေထောက်ကျိုးသွားပေမယ့် အကျိုးနဲ့ ဘယ်လိုဆက်’က’မလဲ ဆိုတာမျိုးပေါ့၊ အေးရင် တစ်ချက်တစ်ချက်ဆို ကိုက်တာခဲတာမျိုးတွေက တစ်သက်လုံးရှိနေပါလိမ့်ဦးမယ်။
အစဥ်လိုက် တဆင့်ပြီး တဆင့် ကူးပြောင်းတက်သလို၊ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု ရှေ့နဲ့နောက် ကူးပြောင်းနေတက်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ပေါ်လာလိုက်ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်တက်တဲ့ အပြင် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးလည်း ကျော်ဖြတ်တဲ့ အချိန်ကလည်း ကွာခြားတက်တယ်ဆိုပါတယ်။ အခြား စိတ်ခံစားချက်တွေဖြစ်တဲ့ ရှော့ခ်ဖြစ်တာ၊ ပူပင်သောကရောက်တာ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တာ နောက် အပြစ်ရှိသလိုခံစားရတာမျိုးတွေလည်း ဖြစ်တက်တယ်ဆိုတယ်။
အခုပုံစံက ခေတ်စားပေမယ့် အချို့ကလည်း ခေတ်နောက်ကျနေပြီလို့ ဆိုတယ်။ အချို့ကတော့ ဒီအဆင့်တွေက မှန်ကန်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာသက်သေပြထားတာ မရှိဘူးလို့ ငြင်းဆန်တယ်။ အခြား လူကြိုက်များတဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်က Parkes အဆင့် (၅) ဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့တွေက ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ရှာဖွေခြင်း၊ လျော့ပါးစေခြင်း၊ ဒေါသဖြစ်ခြင်း နှင့် လိပ်ပြာမလုံခြင်း၊ ဝိသေသလက္ခဏာအသစ် ရရှိသွားခြင်း၊ တနည်းပြောရရင် လူသစ်၊ စိတ်သစ်ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့တော့ Kübler-Ross ရဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကိုပဲ အခြေခံပြီး ပြောကြရအောင်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ကိုဗစ်ကာလနဲ့ အာဏာသိမ်းကာလ အပြီးမှာ လူတိုင်းက မိတ်ဆွေ၊ မိသားစု၊ အလုပ်အကိုင်၊ ပညာရေးတက်လမ်း အချို့ဆို အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားကြရတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားပြီးရင် ဘယ်လိုပြန်ပြီး ရုန်းထကြမလဲလို့တွေးမိရင်း ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်လောက်တော့ အဲ့ဒီအပေါ်အခြေခံပြီး ရေးမလားစဥ်းစားမိတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့် အကြောင်းလေ့လာဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီလိုပဲ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကို အခြေခံပြီး ရိုက်ကူးထားတဲ့ ရုပ်ရှင်အများအပြားရှိနေတာကိုလည်း သတိထားလာမိတယ်။ အဲ့ဒီ့ရုပ်ရှင်အများစုကတော့ ရုပ်ရှင်အရ ဇာတ်ကောင်အားလုံးက ဇာတ်လမ်းအစမှ တစ်ခုခုဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ် ပြီးတော့ နောက်ဆုံး လက်ခံတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားကြတယ်။ ပြီးပါပြီးပေါ့။ နောက် ဆုံးရှုံးမှုကို ပုံဖော်တဲ့ နေရာမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ကိုယ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းရှေ့ဆက်သွားဖို့အတွက် ဝတ်ကျေတန်းကျေ တစ်ခန်းနှစ်ခန်း ဝမ်းနည်းပြပြီး ပြီးသွားတာမျိုးကလည်း အများအပြားပေါ့။
အချို့ဆို့ စက္ကန့်ပိုင်းလေး မျက်နှာပျက်ပြပြီး တစ်ကားလုံး မသိချင်ယောင်ကို ဆောင်နေလိုက်ကြတော့တာပေါ့။ အခုလိုရေးလို့ တစ်ကားလုံး ပူဆွေးဝမ်းနည်းပြရမယ် မဆိုလိုပါဘူး။ ရုပ်ရှင်ကတော့ ရုပ်ရှင်သဘောအရ ရှေ့ဆက်သွားရမယ်၊ ဇာတ်ကောင်က ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မလား၊ မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူးလားဆိုတာ ရှိမယ်။
အရှိမှာတော့ ဝမ်းနည်းခြင်းအဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရတာ မလွယ်ပါဘူး။ အချို့က စိတ်ဓာတ်ကျတဲ့ အဆင့်၊ ဒေါသဖြစ်တဲ့အဆင့် အချို့ဆို ငြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်ကိုတောင် ကျော်ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲကြတယ်။ အချို့က တိုးတက်မှုရှိသလိုနဲ့ နောက်ပြန်သွားတာမျိုးတွေလည်း ရှိကြတယ်ဆိုပါတယ်။ ကျော်ဖြတ်ဖို့အခက်အခဲဆုံးနဲ့ အကြာဆုံးအဆင့်က စိတ်ဓာတ်ကျတဲ့အဆင့်ဖြစ်ပါတယ်။ Kübler-Ross ရဲ့အဆိုအရ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကြတဲ့အခါ ရလာဒ်က နှစ်ခုပဲရှိပါတယ်။ လက်ခံနိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ပြီး စိတ်သစ်၊ လူသစ်ဖြစ်ရင်ဖြစ် မဟုတ်ရင် စိတ်ဓာတ်ကျတဲ့အဆင့်ကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်တာမျိုး၊ အနောက်က အဆင့်တွေဆီ ပြန်သွားတာမျိုး အဆိုးဆုံး ဘဝတစ်ခုလုံးကို အရှုံးပေးလိုက်တာ၊ အဆုံးစီရင်တာမျိုးတွေ အထိဖြစ်သွားကြတယ် ဆိုတယ်။
ရုပ်ရှင်တွေမှာ အထူးသဖြင့် စူပါဟီးရိုးကားတွေမှာ ဝမ်းနည်းခြင်း (၅) ဆင့်ဆိုတာက မျက်စိတစ်မှိတ်ပါပဲ။ သူတို့ စွမ်းအားတစ်ခုရလာဖို့၊ စူပါဟီးရိုးရယ်လို့ဖြစ်လာဖို့ တွန်းပို့တဲ့ ဇာတ်ကွက်ငယ်တစ်ခုသာသာပါပဲ။ သေသေချာချာရိုက်ပြဖူးတာရယ်ဆိုလို့ Christopher Nolan ရဲ့ Batman Begin ကိုမှတ်မိပါတယ်။ ဒရမ်မာချိုးချင်လို့၊ တွန်းအားတစ်ခုဖြစ်စေချင်လို့သာ ဇာတ်ကောင်အချို့ကို သေခိုင်းရတာ အကြာကြီး ဝမ်းနည်းနေဖို့တော့ ပေးစရာအချိန်မရှိဘူး။ ပင့်ကူလူသားရဲ့ ဦးလေးလား၊ စူပါမင်းရဲ့ အဖေလား၊ သေစရာရှိတဲ့သူ မြန်မြန်သေ၊ မြန်မြန်ဝမ်းနည်း၊ မြန်မြန်လက်ခံလိုက်ကြမယ် မဟုတ်ရင် နောက်အခန်း ဟာသဖေါက်စရာ တွေ၊ ချစ်ခန်း၊ ကြိုက်ခန်း၊ ကြည်နူးခန်း တွေ ပြချင်သေးတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်ရင်တောင် ဇာတ်လမ်းက ရှေ့ဆက်သွားနေလို့ ရပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အများစုက မလုပ်ချင်ကြဘူး။ ငွေရှာဖို့ သီးသန့်ရည်ရွယ်တဲ့ကားတွေမှာ ဇာတ်ကောင်တွေက အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျ နေတာကို အများစုက ကြည့်ချင်ကြမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ အဲ့ဒါကလည်း Hollywood ရုပ်ရှင်အများစုမှာ ဖြစ်နေတဲ့ Escapism ပြဿနာပါ။
ကျွန်တော် Escapism အကြောင်းက သီးသန့်ရေးထားတာ ရှိပါတယ်။ ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက တောင်ရောက်မြောက်ရောက်ဖြစ်နေတာနဲ့ အပြီးမသတ်နိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ အကျဥ်းချုပ်ကတော့ Escapism က မြန်မာလိုပြန်ထားတာကို ကြည့်ရင် ‘စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာအကျပ်အတည်းနှင့် တွေ့ရသောအခါတွင် စိတ်ကူးယဉ်လောကတွင်းသို့ ထွက်ပြေးတက်သော အလေ့အကျင့်၊ အခြေအနေမှန်ကို ရင်မဆိုင်ဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရှာတက်သောအကျင့်’ လို့ ပြန်ထားတာတော့ ရှာတွေ့ပါတယ်။ ခေါင်းစဉ်ပေးရင် ရှည်လွန်းနေလို့ ကိုယ့်ဘာသာကို အတိုချုံ့ကြည့်ထားပါတယ်။ စာရေးဆရာ ထင်လင်းဘာသာထားပြန်တဲ့ ‘ပလိပ်’ ဆိုတဲ့ စာအုပ်အစမှ existentialism ကို အတ္တဘဝအမှန်ဝါဒလို့ ပြန်ထားတာကို မှီငြမ်းပြီးတော့ ဘဝအမှန်လျစ်လျူရှုဝါဒ လို့ အတိုချုံ့ကြည့်ထားပါတယ်။ အဓိပ္ပာယ်လွဲနေတာဖြစ်စေ၊ မပြည့်စုံတာဖြစ်စေ ပြုပြင်နိုင်ပါတယ်။
ထားပါ။ ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ဆီပြန်သွားကြရအောင်။ တကယ်တမ်းတော့ Hollywood ကားတွေလို့ သုံးနှုန်းရတာလည်း မတရားပါဘူး။ ဘဝအပူကို သေချာ အချိန်ပေးပြတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေ၊ တီဗီစီးရီးတွေရှိပါတယ်။ ငွေကြေးအရလည်း အောင်မြင်ကြတယ်။ အချို့ရုပ်ရှင်တွေ၊ စီးရီးတွေမှာ ဝမ်းနည်းပြနေမှန်းမသိပဲ ဝမ်းနည်းနေကြတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေလည်း မြင်ရတယ်။ ဒါကလည်း ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဝမ်းနည်းပုံချင်း၊ ဆုံးရှုံးမှုကို ရင်ဆိုင်ပုံချင်းက ကွာခြားကြတာကိုး။ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ဆေးလိပ်ထိုင်သောက်ပြနေမှ မဟုတ်ပါဘူး။ Up ကာတွန်းကားလေးထဲက အဖိုးကြီးက ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကို သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ ကျော်ဖြတ်ပြနေတာပါ။ အရာရာကို ပျက်လုံးတွေပြောပြီး နောက်နောက်ပြောင်ပြောင် နေနေတဲ့သူ၊ အားလုံးကို အရှုံးပေးထားတဲ့သူ၊ အဆိုးဖက်ကပဲ မြင်နေတဲ့သူ၊ လုပ်နေတဲ့ အလုပ် (သို့) ပန်းတိုင်တစ်ခုကို အာရုံစိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက်ကို အတင်းဖုံးဖိထားတဲ့ 'အသည်းနှလုံးက ကျွဲပုခုံးလိုမာကြောကြ' ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့သူ၊ အမြဲ တစ်ခုခုကို မကျေမနပ် ဒေါသဖြစ်နေတဲ့သူ၊ သေမှာမကြောက် စိတ်ထင်ရာလုပ်တဲ့သူ စသဖြင့် စသဖြင့် အားလုံးက ဆုံးရှုံးမှုကို သူ့နည်းသူ့ဟန် ရင်ဆိုင်နေကြတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ။
ဒါက လူဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါမှလည်း ကျွန်တော်တို့ ဇာတ်ကောင်တွေက တိုးတက်မှုရှိမယ်။ ပြောင်းလဲမှု ရှိမယ်။ အရေးကြီး သတိထားရမှာက ဝမ်းနည်းခြင်း အဆင့် (၅) ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရတာ ထင်သလောက်မလွယ်ဘူးဆိုတာရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဇာတ်ကောင်က အရင်အတိုင်း၊ အကောင်းအတိုင်းတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်တော့ဘူး၊ အရင်လိုဘဝမျိုး ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ ကြက်ဥက ကွဲသွားပြီ။ တိပ်ကလေးနဲ့ ကပ်ပြီး မသိသလို ထားထားမလား၊ လမ်းမှာ ဝင်တိုက်သွားတဲ့ လူကို ဒေါသထွက်နေမလား၊ ကားနဲ့သွားရင် ကွဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထိုင်တွေးနေမလား၊ ကြက်ဥကလေး ကွဲသွားပြီဆိုပြီး ထိုင်ငိုင်နေမလား၊ ကြက်ဥမွှေကြော် အရသာရှိရှိလေးကြော်စားလိုက်မလား၊ အားလုံး ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲမှာရှိတယ်။
ကောင်းဆင့်
၈.၂၉.၂၀၂၃